Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο i-D.

Έχoυν περάσει μόλις 20 μέρες από τότε που η Theresa May ενεργοποίησε το Άρθρο 50, σπρώχνοντας το Ηνωμένο Βασίλειο στο χείλος τους γκρεμού και κάνοντας πολλούς να αμφισβητούν το μέλλον της Βρετανίας σε αυτήν τη μεγάλη ήπειρο που είναι γνωστή ως Ευρώπη.

Αξίζει να θυμηθούμε πως όταν οι ιδρυτικές χώρες της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (Βέλγιο, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία και Δυτική Γερμανία) έκαναν την πρώτη τους συνάντηση, η Βρετανία αρχικά είπε, «Ευχαριστώ, δεν θα πάρω». Μόλις είχε εμπλακεί σε έναν Παγκόσμιο Πόλεμο. Είχε μια ισχυρή Κοινοπολιτεία. Έβλεπε τον εαυτό της ως κάτι διαφορετικό.

Σαν να μην έφτανε αυτό, την ίδια εικόνα είχε και η υπόλοιπη ήπειρος για εκείνη. Όταν ο πρωθυπουργός Harold Wilson ξεκίνησε να γλυκοκοιτάζει καθυστερημένα τις Βρυξέλλες στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Charles de Gaulle είπε το διάσημο «όχι». Η Βρετανία ήταν «νησιωτική χώρα», όπως την περιέγραψε, με «πολύ ιδιαίτερες και πρωτότυπες συνήθειες και παραδόσεις».

Πλέον ξέρουμε πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα, με τη Βρετανία να τα βρίσκει τελικά με την Ευρώπη το 1973, μόνο για να ψηφίσει την αποχώρησή της και πάλι τον περασμένο χρόνο. Όμως, το ερώτημα παραμένει: Η Βρετανία έχει αποσχιστεί και πολιτισμικά από την ήπειρο ή μόνο γεωγραφικά; Ή υπάρχουν ομοιότητες ανάμεσα στις δυο όχθες της Μάγχης;

Είναι μια ιδέα που εξερευνά εν μέρει το έπος της Tina Barney, The Europeans. Στο οκταετές οδοιπορικό μέσα από την Αυστρία (1996), την Ιταλία (1996-1998), την Αγγλία (2001), τη Γαλλία (2002), την Ισπανία (2003) και τη Γερμανία (2004), η γεννημένη στην Αμερική Barney φωτογραφίζει τον στενό κύκλο της ελίτ του Παλιού Κόσμου της ηπείρου. Αποτυπώνοντας ομοιότητες ανάμεσα σε γειτονικές χώρες και κοινά πολιτιστικά χαρακτηριστικά, Οι Ευρωπαίοι είναι μια μελέτη πάνω στη διασταύρωση κληρονόμων, κειμηλίων και Κυρίων. Μια αποδόμηση του τι ακριβώς είναι αυτό που κάνει Ευρωπαίους, τους Ευρωπαίους.

i-D: Πώς ξεκίνησες το project The Europeans ;
Tina Barney: Το μόνο που χρειάστηκε ήταν να μου πουν το ίδιο πράγμα ένας-δυο άνθρωποι και τότε σκέφτηκα, «ουάου, πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα». Είχα κάνει αίτηση στο πρόγραμμα ανταλλαγής καλλιτεχνών στην Αμερικανική Ακαδημία της Ρώμης και εκεί έκανα έναν-δυο φίλους από την Ιταλία, οι οποίοι με βοήθησαν να βρω ανθρώπους για τη φωτογράφιση και από εκεί ξεκίνησε ένα ολόκληρο ντόμινο. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι το project θα διαρκούσε οκτώ χρόνια ή ότι θα ταξίδευα σε έξι διαφορετικές χώρες. Νόμιζα ότι θα έκανα μόνο ένα ταξίδι. Τελικά, όταν έφτασα εκεί, ήταν συναρπαστικά. Οι Ιταλοί μου έλεγαν, για παράδειγμα, η αδερφή μου είναι παντρεμένη με έναν Αυστριακό. Ή ότι ο αδερφός ή η αδερφή τους είχε παντρευτεί με κάποιον από την Ισπανία. Τότε ήταν που ξεκίνησα να συνειδητοποιώ ότι όλες αυτές οι χώρες συνδέονται.

Πέρασες πολύ χρόνο με τα μοντέλα σου ή όλα έγιναν γρήγορα;
Πολύ γρήγορα. Υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι με τους οποίους πέρασα ένα ολόκληρο βράδυ, όμως οι περισσότερες φωτογραφίσεις έγιναν στον ίδιο χρόνο που θα έκανα μια συνηθισμένη δουλειά για κάποιο editorial. «Γεια σας, πώς είστε;» και μετά μπαίνεις μέσα, στήνεις τα φώτα, βγάζεις τις φωτογραφίες και φεύγεις. Μια και έξω. Δεν τους είδα ποτέ ξανά στη ζωή μου. Ούτε και θα τους δω ξανά, μάλλον.

Οι φωτογραφίες σου έχουν έντονα το στοιχείο της επισημότητας. Ποια ήταν η έμπνευση πίσω από αυτό;
Αν δεις το λεύκωμά μου Theatre of Manners (εκδ. Scalo Publishers), θα δεις πώς ξεκίνησαν όλα. Δυσκολευόμουν να δημιουργήσω μια ενδιαφέρουσα δομή στη φωτογραφία, καθώς ένιωθα ότι η φωτογραφία δεν ήταν παρά ένα βαρετό κομμάτι χαρτί. Είναι προφανές ότι επηρεάστηκα από τους Ολλανδούς ζωγράφους του 17ου αιώνα, όπως και από τους Ιταλούς και σκέφτηκα, «γιατί να μην δοκιμάσω να κάνω το ίδιο στη φωτογραφία;». Επιχείρησα να σκηνοθετήσω τις φωτογραφίες, ώστε να δημιουργηθεί ένα αφηγηματικό πλαίσιο και ένας ενδιαφέρων οπτικός χώρος, όσον αφορά τη δομή. Αυτό που δεν ήξερα ότι θα συμβεί, όταν έφτασα στην Ευρώπη, ήταν ότι θα μου προκαλούσαν τέτοιο φόβο αυτοί οι άνθρωποι και αυτοί οι χώροι, λόγω της επισημότητάς τους. Η ακραία αίσθηση των καλών τρόπων που έχουν. Όλοι ξέρουν ότι οι Αμερικανοί είναι πολύ πιο χαλαροί – με κάθε έννοια της λέξης. Έτσι, συνειδητοποίησα γρήγορα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να σκηνοθετήσω αυτούς τους ανθρώπους, κάνοντάς τους να εκφράσουν κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι.

Γιατί πιστεύεις ότι ο κόσμος ενδιαφέρεται τόσο για αυτές τις φωτογραφίες;
Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι αποκτούν την ίδια εμμονή, όπως με τηλεοπτικές σειρές σαν το Ντάλας. Ή, όπως σήμερα, όταν παρακολουθούν σειρές όπως το The Tudors. Αυτές οι εικόνες δείχνουν μια ζωή που δεν νομίζω ότι ονειρεύονται οι Αμερικανοί, αλλά στο μυαλό τους είναι η ιδανική ζωή για έναν γαλαζοαίματο – είναι μια ζωή που οι Αμερικανοί θαυμάζουν.


VICE Video:


Κατέληξες να βλέπεις την Ευρώπη ως μια συνεκτική οντότητα ή εξακολουθείς να νιώθεις ότι απαρτίζεται από ξεχωριστές χώρες;
Αυτό είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα. Νομίζω ότι υπάρχουν πολλές ομοιότητες και συνήθως έχουν να κάνουν με μια αισθητική η οποία προέρχεται από πολύ παλιά. Καθώς ταξίδευαν οι άνθρωποι, έλεγαν, «μ’ αρέσει αυτό, θα το κάνω κι εγώ» και ένα από τα πράγματα που έχει πλάκα και είναι πολύ επιφανειακό, είναι ο κίτρινος τοίχος. Οι τοίχοι σε συγκεκριμένες αποχρώσεις του κίτρινου συναντώνται σε πολλές χώρες. Επομένως, είδα τέτοιου τύπου ομοιότητες, όμως νομίζω ότι και η έννοια της οικογένειας είναι κοινή σε όλες τις χώρες. Η ιδέα ότι είσαι οικογενειάρχης. Ο σεβασμός στην μητέρα και τον πατέρα. Τον πρωτότοκο γιο

Έχεις κάποια αγαπημένη εικόνα;
Φαντάζομαι πως ναι, αν και δεν το λέω συνήθως. Όμως, έχει περάσει πολύς καιρός. Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο, ίσως πιο πολύ από οτιδήποτε κάνω, είναι τα πορτρέτα. Νομίζω ότι υπάρχει μια φωτογραφία που λέγεται «Η Εγγονή» και μία που λέγεται «Η Νεαρή Κοπέλα», η πρώτη είναι από τη Γερμανία και η δεύτερη από τη Γαλλία. Αυτή εδώ, «Τα Χέρια», με το αγόρι με τη ριγέ μπλούζα και τον πατέρα του. Έχουν κάτι το ιδιαίτερο τα παιδιά. Νομίζω ότι είναι αδύνατο να σε ακούσουν σε αυτήν την ηλικία, είναι «αδιαπέραστα». Όμως, αν έχεις το κατάλληλο μοντέλο, αν και δεν μπορείς να δεις τον πραγματικό τους εαυτό, ταξιδεύεις σε ένα μέρος στο οποίο δεν μπορείς να πας στην πραγματική ζωή, κοιτάζοντάς κάποιο από κοντά. Συνήθως, αυτό γίνεται μέσα από τα μάτια και είναι φανταστικό.

Περισσότερα από το VICE

«H Ζωή Είναι Ωραία» Ακόμα κι Όταν Παλεύεις με τον Καρκίνο

Αυτόν τον Χειμώνα οι Διαχειριστές Ήταν μια Κόλαση

Η Ιστορία του Φοιτητή που Πέθανε Άδικα στην Εθνική Οδό και Σήμερα Έχει ένα Τούνελ με το Όνομά του

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter , Facebook και Instagram.

Ημερ. Δημοσίευσης:19 April 2017 5:30 am

Πηγή: vice.com/gr

Συγγραφέας:Matthew Whitehouse