Καθημερινό πένθος – του Θανάση Δ. Σταμούλη – frear

0
4

Τα χρόνια που πενθούσε η μάνα ήταν πολλά επειδή πενθούσε για όλους μας. Για τον πατέρα, για τον παππού, για τους δύο της αδερφούς, για τη γιαγιά, για εμένα, για εκείνη. Κάθε μέρα ανήκε σε κάποιον από εμάς και όταν έβγαινε στην πόλη να ψωνίσει, αγόραζε χώμα και φυτά, σαν να ήλπιζε πως σκαλίζοντας το χώμα θα μετριάσει τον φόβο της.

Τα χρόνια του πένθους σταδιακά απέκτησαν υπόσταση. Έγιναν ξεχειλωμένα μαύρα ρούχα που περίσσευαν πάνω της. Εκείνη μίκραινε διαρκώς· πάντα θεωρούσα απερίσκεπτο να σκαλίζεις τις γλάστρες με το ίδιο σκαλιστήρι. Σαν να προσπαθείς να μοιράσεις τους τάφους ή να πληγώσεις τους νεκρούς. Είναι απερίσκεπτο επειδή στο τέλος όλα πληγώνονται και τα ρούχα του πένθους γίνονται σκιές στα μάτια.

Μέρα με τη μέρα το πένθος της μεγάλωνε. Και το σκαλιστήρι στα χέρια της μεγάλωνε κι αν το κοιτούσες από μακριά έμοιαζε με φτυάρι. Εμείς πάμε κι ερχόμαστε αλλά εσύ δεν το βάζεις κάτω, της είπα ένα πρωί. Η μάνα με κοίταξε. Κατάπιε τη γλώσσα της ή τη φωνή της. Πάντα τα μπέρδευα αυτά επειδή το ένα πατούσε επάνω στο άλλο. Απλώς διψάω, είπε η σιωπή της.

Η μάνα όταν πενθούσε, διψούσε. Αλλά δεν έπινε.

Η μάνα ένα πρωί μπήκε στο λεωφορείο. Πίσω από το τζάμι έμοιαζε με μαύρη κηλίδα. Όταν η μηχανή του λεωφορείου μούγκρισε, προσπάθησα να ανέβω κι εγώ. Δεν πρόλαβα. Ο οδηγός έκλεισε τις πόρτες. Άφησα για ώρα το χέρι μου να κρέμεται στον αέρα.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Η φωτογραφία είναι του Robert Frank.]

Related

logotexnis


There is no author description yet.

Ημερ. Δημοσίευσης:16 May 2017 11:11 am

Πηγή: http://frear.gr/?p=17960

Συγγραφέας:logotexnis