Διπλή σκέψη

0
13

27Mar2017-(6604)-Rodin-National-Archeological-Museum-NikosRoccos-DSΤο αληθινό πρόβλημα της Φωτογραφίας είναι η απίστευτη ευκολία της. Είναι βαρίδι αυτή η ευκολία. Είναι η ευκολία που δεν την αφήνει να απογειωθεί σαν Τέχνη, τουλάχιστον με τη δέουσα βαρύτητα αποτελέσματος, που πάντα τόσο πτητικό είναι όταν είναι καλλιτεχνικό επίτευγμα και φυσικό με τη πυκνότητα και συχνότητα που συμβαίνει στις άλλες τέχνες που απαιτώντας περισσότερη τεχνική επάρκεια, προϋποθέτουν και κάποια απελευθερωτικά λυτρωτική της Τέχνης πειθαρχία.

Και το πιο τυχαίο και απερίσκεπτο κλικ να κάνεις-αν το καλοσκεφθείς αυτό είναι πάντα ένα θαύμα!-πάντα θα έχεις ένα αποτέλεσμα, που μάλιστα καμιά φορά μπορεί ακόμη και να σε εκπλήξει. Αυτή η σε κάθε περίπτωση ευκολία σε τραβάει στη σαγήνη της και σε δεσμεύει στην απερισκεψία της. Είναι μαγικό πόσο ακόμη και με ελάχιστη αλλά και το ίδιο πιθανό χωρίς καν την ελάχιστη προσπάθεια το αποτέλεσμα σούρχεται σερβιρισμένο και ετοιμοφάγωτο. Κι εκεί μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι με την ήσσονα προσπάθεια.

Τάπαμε και χτες κατά κάποιο τρόπο με την από κάθε άποψη απερίγραπτη Diane Arbus (εδώ), όπου δεν βρίσκεις ούτε το ελάχιστο εύρημα σε καμιά εικόνα της. Η ίδια δήλωνε την απόλυτη απαρέσκεια της στη σύνθεση-η καημένη δεν είχε τα ψυχοπνευματικά και μορφωτικά προσόντα ούτε καν να αντιληφθεί τί πράγμα είναι αυτό, το απέδειξε με τον πιο ασυναγώνιστο τρόπο σε όλο το σκουπιδοέργο της. Είχε καλά εργαλεία, ευρυγώνιους φακούς-όπου πολλές φορές δεν χρειάζεται καν να εστιάσεις-φλασάρες περιωπής ικανές να κάψουν με το πολύ τους φως ακόμη και απέναντι πλανήτες. Και αφηνόταν στη θεά τύχη μπας και τις έβγαινε κανένα στιγμιότυπο με το διαθέσιμο μοντέλο της απέναντι της. Και η Θεά Τύχη που είναι η Θεά των στατιστικών πιθανοτήτων όσους δουλεύουν με πολλά, πολλά καρέ, με μοτεράκια στη μηχανή τους πάντα θα τους επιδαψιλεύει κάποιο αντίδωρο-η καημένη η Άρμπους όμως ούτε στις στατιστικές πιθανότητες μπορούσε να ελπίζει, γιατί το απελπιστικά κακό της γούστο ακύρωνε και αυτές τις πιθανότητες!(Διάβαζα προχθές για μια φωτογράφιση που έκανε στην οικογένεια Matthaei-κάπου 350 καρέ!-και βλέποντας όλα τα κοντάκτ δεν βρήκα ούτε μία-το ξαναγράφω-ΟΥΤΕ ΜΙΑ φωτό ανεκτώς μέτρια. Ούτε μία. Όλη η session για τα σκουπίδια! Τώρα το πώς αυτή η σκουπιδομάνα πέρασε σαν φωτογράφος περιωπής που τής κάνουν ακόμη και υμνητικές μονογραφίες ας όψονται όσοι ήθελαν ήσσονες περσόνες για δημιουργούς Φωτογραφίας για να κάνουν το κομμάτι τους από την άνεση του γραφείου τους-λέγε με Szarkowski).

Η Φωτογραφία για να πείσει σαν Τέχνη θέλει να ενσωματώνει πολλά στοιχεία από αυτά που απαιτούν και προϋποθέτουν και οι υπόλοιπες τέχνες και που εν συντομία και σε καμιά περίπτωση εξαντλητικά ή αποκλειστικά συνοψίζονται 1) στο εμπνευσμένο της σύλληψης 2) στο στοχαστικό της μορφής, 3) στο εύρημα, 4) στο ασφαλώς αναγνωρίσιμο αίσθημα της διατύπωσης και 5) στο υπερβατικό όχι μόνο της δηλούμενης πρόθεσης αλλά και του πραγματωμένου αποτελέσματος. Ουσιαστικά αυτές οι προϋποθέσεις συνοψίζονται στο θεμιτό προγραμματικό που με αφοριστικό τρόπο παραθέτω: ΣΥΛΛΗΨΗ ΕΝ ΘΕΡΜΩ, ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΕΝ ΨΥΧΡΩ! Αυτό σημαίνει ότι για ένα φωτογράφο το ελάχιστο που μπορεί να κάνει για να θεωρηθεί σοβαρός είναι να δουλεύει με τουλάχιστον δύο βαθμίδες σκέψης: πρώτα αυτή του ενθουσιασμού και στη συνέχεια της οργάνωσης του σε μορφικό συμβάν.

Ημερ. Δημοσίευσης:20 April 2017 7:28 pm

Πηγή: https://camerartstudio.wordpress.com/2017/04/20/%CE%B4%CE%B9%CF%80%CE%BB%CE%AE-%CF%83%CE%BA%CE%AD%CF%88%CE%B7/

Συγγραφέας:camerart2013