Quoterland is a modern news collector that works automatically by collecting and sorting RSS feeds from selected news sources.

Βάγια Παπαποστόλου:  “Πολυαγαπημένη μου Άννα” – Press Publica

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Το καλοκαίρι πριν από την τρίτη λυκείου η Μυρσίνη φεύγει με τους γονείς της από την Αθήνα για να εγκατασταθεί σε ένα μικρό χωριό των Ιωαννίνων. Πίσω της αφήνει τις συνήθειές της, τους φίλους της και την πολυαγαπημένη της Άννα. Οι δυο τους για χρόνια μοιράζονταν το ίδιο θρανίο, τους προβληματισμούς, τις προσδοκίες και τα όνειρά τους. Τα δύο κορίτσια αποφασίζουν να κάνουν ένα πείραμα. Μέχρι να ξαναβρεθούν, θα σταματήσουν να χρησιμοποιούν το τηλέφωνο και τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας. Φάκελοι, επιστολόχαρτα και γραμματόσημα μπαίνουν για πρώτη φορά στη ζωή τους. Θα μπορέσουν να φτάσουν το πείραμα ως το τέλος; Θα καταφέρουν να επικοινωνούν αποκλειστικά και μόνο με τον κλασικό τρόπο χωρίς να μπουν στον πειρασμό της εύκολης και άμεσης επαφής μέσω chat, sms και κοινωνικών δικτύων; Ένα επιστολικό μυθιστόρημα που στο επίκεντρό του έχει τη δύναμη της φιλίας, ενώ παράλληλα καταπιάνεται με την καθημερινότητα των εφήβων, τις αγωνίες, τους φόβους αλλά και τη γοητεία των συχνών αλλαγών και των επαναπροσδιορισμών της οπτικής τους για τη ζωή. Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ το επιστολικό μυθιστόρημα για νεαρούς αναγνώστες, «Πολυαγαπημένη μου Άννα» της Βάγιας Παπαποστόλου, βραβευμένο από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά.

Η φιλία δυο κοριτσιών που δοκιμάζεται λίγο πριν ανοίξουν τα φτερά τους;

Σίγουρα θα μπορούσαμε να το πούμε κι έτσι. Η απότομη αλλαγή της καθημερινότητας και των συνηθειών δεν είναι πάντα κάτι εύκολα διαχειρίσιμο, πόσω μάλλον για παιδιά στην εφηβεία τα οποία έτσι κι αλλιώς βιώνουν ένα σωρό αλλαγές. Οπότε ναι. Το να φεύγει η κολλητή σου φίλη εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά για να εγκατασταθεί κάπου αλλού μόνιμα, είναι δοκιμασία. Οι σχέσεις γενικά απαιτούν θέληση, υπομονή και προσαρμοστικότητα. Οι σχέσεις από απόσταση απαιτούν όλα τα προηγούμενα, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.

-Ενα πείραμα καθρέφτης της καθημερινότητας των νέων σήμερα;

Θα έλεγα πως αρχικά πρόκειται για ένα πείραμα το οποίο προσθέτει ένα επιπλέον εμπόδιο στα δυο αυτά κορίτσια και κάνει τις νέες συνθήκες που έχουν προκύψει, ακόμα δυσκολότερες. Δεν είναι κάτι που συνηθίζεται. Τη ζωή μας θέλουμε να την κάνουμε ευκολότερη. Παρόλα αυτά, σίγουρα πρόκειται για έναν καθρέφτη της καθημερινότητας τους το πείραμα αυτό, άσχετα εάν το μέσω που χρησιμοποιούν για να την κοινωνήσουν είναι διαφορετικό. Στην προκειμένη περίπτωση επιλέγουν τη δύσκολη λύση γιατί πιστεύουν πως έτσι ίσως αποδείξουν στους εαυτούς τους οτι εάν εκείνες δεν το θελήσουν, καμία συνθήκη δεν θα μπορέσει να τις απομακρύνει ουσιαστικά. Κι επειδή μάλλον θέλουν να επικεντρωθούν στην ουσία -όπως βέβαια την αξιολογούν και όπου τη διακρίνουν οι ίδιες- επιλέγουν να αλληλογραφήσουν με τον κλασικό τρόπο. Να μπουν στη διαδικασία της αναμονής. Να σκεφτούν την ορθογραφία χωρίς την αυτόματη ηλεκτρονική διόρθωση. Να νιώσουν το τράβηγμα στον τένοντα από το πολύ γράψιμο. Να φροντίσουν να μην ξεμείνουν από χαρτί. Να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο γενικά.

-Με άλλα λόγια η ηλεκτρονική μας ζωη με τα υπερ και τα κατά;

Ναι. Η ηλεκτρονική ζωή με τα υπέρ και τα κατά ή για να είμαστε ακριβείς, η απουσία της ηλεκτρονικής ζωής με τα υπέρ και τα κατά. Για παράδειγμα, η επικοινωνία μέσω ενός e-mail δεν έχει καμία σχέση με το να πρέπει να ετοιμάσεις το χειρόγραφο, να το βάλεις σε φάκελο, να αγοράσεις γραμματόσημο και να το ρίξεις μέσα στο γραμματοκιβώτιο περιμένοντας πότε θα φτάσει στον παραλήπτη του. Με το e-mail, το sms, το messenger κλπ η επικοινωνία γίνεται σχεδόν σε πραγματικό χρόνο. Ακόμα και η διόρθωση ενός λάθους στο χειρόγραφο είναι ολόκληρη διαδικασία και όχι μόνο ένα μαρκάρισμα με τον κέρσορα και delete. Αφήστε που οι γόμες είναι μια σταλιά κι αν πουν να τρυπώσουν κάπου, δεν μπορείς να τις βρεις με τίποτα! Αν θέλουμε να κάνουμε την επικοινωνία πιο χαριτωμένη ή παιχνιδιάρικη θα πρέπει να σκαρφιστούμε τρόπους. Να ζωγραφίσουμε ή να κολλήσεουμε κάτι πάνω στο χαρτί ή να βάλουμε κάτι επιπλέον στο φάκελο. Ηλεκτρονικά όλα γίνονται με το πάτημα ενός κουμπιού. Με ένα emoticon, ένα gif, με την επισύναψη ενός συνδέσμου, μιας φωτογραφίας, ενός βίντεο.

-Επιστολόχαρτα και γραμματόσημα εναντίον sms και λοιπής σύγχρονης τηλεπικοινωνίας;

Όχι, σε καμία περίπτωση. Η σύγχρονη τηλεπικοινωνία είναι ένα τεράστιο εργαλείο το οποίο πρέπει να προχωράει και να εξελίσσεται διαρκώς. Είναι δώρο. Προσφέρει οικονομία χρόνου και χρήματος, αμεσότητα, πληθώρα πληροφοριών, γνώσεων, υπηρεσιών. Τα επιστολόχαρτα και τα γραμματόσημα έχουν κι αυτά τη χάρη και την ομορφιά τους μα εάν έλεγαν να ανταγωνιστούν σήμερα τις σύγχρονες τηλεπικοινωνίες είναι βέβαιο πως θα έχαναν πανηγυρικά! Άλλωστε θα ήταν κουτό αντί να πηγαίνουμε μπροστά, να επιστρέφουμε πίσω. Για ποιο λόγο; Συμφωνώ εν μέρη με αυτούς που λένε πως η χρήση των σύγχρονων τηλεπικοινωνιών κάνει συχνά την επικοινωνία “φθηνή”, ανούσια. Μα γι’ αυτό δεν φταίνε οι σύγχρονες τηλεπικοινωνίες αλλά ο τρόπος που κάποιες φορές τις χρησιμοποιούμε. Αντί λοιπόν να κατηγορούμε ή να αφορίζουμε οτιδήποτε μοντέρνο και σύγχρονο, επαινώντας και νοσταλγώντας -συχνά με γραφικότητα- τα μέσα του παρελθόντος, θα ήταν πιο έξυπνο να δούμε τι δεν κάνουμε εμείς σωστά στη χρήση των νέων μέσων.

Το βιβλίο αυτό δεν το έγραψα για να μειώσω ή να κατηγορήσω για κάτι τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας. Είμαι από τους ανθρώπους που επί καθημερινής βάσης και για πολλά μου θέματα χρησιμοποιώ τα ηλεκτρονικά μέσα. Μου έχουν λύσει τα χέρια, έχουν κάνει τη ζωή μου πιο άνετη και μου έχουν δώσει τη δυνατότητα να κάνω πράγματα που για να γίνουν παλιά έπρεπε να να σπαταλήσω ώρες σε ουρές μέσα σε υπηρεσίες ή να διανύσω αμέτρητα χιλιόμετρα μέσα σε αεροπλάνα και τραίνα για να συναντήσω ανθρώπους, να μιλήσω μαζί τους, να δράσουμε από κοινού για το ένα ή το άλλο θέμα. Επειδή όμως εκτός από άνθρωπος της εποχής μου είμαι και ολίγον ρομαντική με αγάπη στο vintage, στο χειρόγραφο, στη μυρωδιά που έχει το μελάνι, στο γαργάλημα της αγωνίας κάθε φορά που περνάει ο ταχυδρόμος από τη γειτονιά, δημιούργησα αυτά τα δυο κορίτσια, τα έκανα φίλες μου και αγάπησα πολύ την ιδέα τους να δοκιμάσουν να γράψουν αντί να πληκτρολογήσουν. Να δοκιμάσουν να ανοίξουν ένα φάκελο και όχι την οθόνη του smartphone ή του laptop. Να περιμένουν μέρες για να λάβουν απάντηση. Να γράφουν, να σβήνουν, να γεμίζουν το μπαμπού καλαθάκι των αχρήστων με τσαλακωμένο χαρτί και να πρέπει να περπατήσουν μέχρι έξω, στον κάδο του δρόμου για να το αδειάσουν και να μην αρκεί ένα drag and drop στo εικονίδιο “κάδο ανακύκλωσης”.

-Πόσο εύκολη είναι αυτή η στροφή στη ζωή των παιδιών και τη δική μας σήμερα;

Καθόλου εύκολη. Για ποιο λόγο, όταν έχεις στη διάθεση σου μέσα που σου προσφέρουν τόση άνεση, να προτιμήσεις κάτι τέτοιο; Πόσοι σήμερα θα χαλάλιζαν την ευκολία της ηλεκτρονικής επικοινωνίας προκειμένου να αρχίσουν τα πάρε-δώσε με τα Ε.Λ.Τ.Α.; Ελάχιστοι. Γι’ αυτό και έγραψα αυτό το βιβλίο, με αιτία την απόφαση αυτών των δυο κοριτσιών που εν έτει 2017 αποφασίζουν να επικοινωνήσουν μέσω της κλασσικής αλληλογραφίας. Η απόφαση τους ήταν αυτό που με κέντρισε. Αυτή η “παραξενιά” και το ξεβόλεμα. Ήταν η γοητεία που μου άσκησε η ιδέα τους να δουν πώς επικοινωνούσαν παλιότερα οι άνθρωποι κι αν τελικά στερούνταν κάτι ουσιαστικό με την έλλειψη των ηλεκτρονικών τηλεπικοινωνιών. Χάρηκα την απόφαση τους να ανακαλύψουν αν αυτό που τελικά έχει τη δύναμη είναι το μέσο ή η ανάγκη και η διάθεση.

-Ως δασκάλα ανησυχείτε για την σημερινή οπτική των παιδιών; Τι τους λέτε;

Ως άνθρωπος που έχω δουλέψει πολύ με παιδιά και κυρίως με έφηβους, έχοντας ως αντικείμενο τη μουσική και τον θεατρικό λόγο, σας λέω με σιγουριά πως δεν ανησυχώ καθόλου για την οπτική τους. Η οπτική τους όταν δεν “καπελώνεται” από περιττά και συντηρητικά “πρέπει” και “μη” ή δεν φουσκώνει από μεροληπτικά “μπράβο” και “εσύ είσαι κι άλλος κανείς” , είναι μια χαρά. Ούτε κι εγώ η ίδια πίστευα πως θα απολάμβανα τόσο πολύ τη συναναστροφή μαζί τους και το να μοιραζόμαστε τις διαφορετικές οπτικές μας. Έχω κερδίσει πολλά από τη δική τους οπτική. Απολαμβάνω ακόμα και την κόντρα μας, τις διαφωνίες μας. Χαίρομαι τις φωνές και την ένταση που συχνά καταλήγουν σε χαμόγελο, σε αγκαλιά ή σε προβληματισμό και σε “δουλειά για το σπίτι” και για εμένα και γι’ αυτούς. Χαίρομαι όταν τους βλέπω αισιόδοξους και θετικούς και θυμώνω όταν ο λαϊκισμός και το τσουβάλιασμα στις απόψεις των κάποιων μεγάλων (γονιών, δασκάλων, συγγενών κλπ) καταφέρνουν να επηρεάσουν το κέφι και τη διάθεση τους για εξερεύνηση και για ζωή. Δεν μου αρέσει να τους βλέπω να συμπεριφέρονται σαν μικρομέγαλοι, χάνοντας τη φαντασία, τον αυθορμητισμό και την αισιοδοξία τους, χαρακτηριστικά τα οποία πρέπει να τους διακρίνουν στο ξεκίνημα τους. Η δική τους οπτική δεν έχει πρόβλημα κατά τη γνώμη μου. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν χρειάζεται να αλλάξουν οπτική είτε γιατί έτσι βολεύει εμάς  είτε γιατί οι συνθήκες, οι δομές και το κοινωνικό περιβάλλον αποδεικνύονται ανεπαρκή ή φοβικά να αποδεχτούν και να αξιοποιήσουν φρέσκες, καινούριες και πρωτοποριακές οπτικές.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

Ημερ. Δημοσίευσης:2018-01-22 06:42:08

Πηγή: presspublica.gr/category/interviews

Συγγραφέας:Γιώργος Κιούσης

Βαθμολογία Αναγνωστών
[Σύνολο: 0 Μέσος Όρος: 0]

Comments
Loading...