Ένα Βήμα Τη Φορά/Patients (aka Step by Step)

0
17




Ο Μπεν, μετά από ένα σοβαρό ατύχημα, που τον αφήνει σχεδόν παράλυτο, μπαίνει σε μια κλινική αποκατάστασης. Δεν μπορεί να κάνει μπάνιο, να περπατήσει, να παίξει μπάσκετ. Στην κλινική θα κάνει νέους φίλους και μαζί τους θα επαναπροσδιορίσει το νόημα της ζωής. Η ταινία είναι ένα ταξίδι αναγέννησης, γεμάτο δάκρυα και γέλιο, ανατροπές, νίκες και ήττες.

Η ταινία σκηνοθετείται από τον διάσημο τραγουδιστή Gran Corp Malade (μεγάλο άρρωστο σώμα) κατά κόσμων Φαμπιέν Μαρσό. Βασίζεται στο βιβλίο του “Patiens”.Αντλεί τη θεματολογία της από τα προσωπικά βιώματα του τραγουδιστή , καθώς  το 1997, είχε ένα σοβαρό ατύχημα μετά από βουτιά σε πισίνα με αποτέλεσμα ήταν να εξαρθρώσει τη σπονδυλική του στήλη. Πέρασε και ο ίδιος ένα χρόνο στο ίδρυμα αποκατάστασης που αναφέρεται στην ταινία. Η εκτίμηση των γιατρών ήταν πως δεν θα καταφέρει να περπατήσει ξανά, όμως η θέληση του και η επιμονή του τον έκαναν να καταφέρει το ακατόρθωτο.

Ωστόσο ο σκηνοθέτης έχει δηλώσει πως με την ταινία αυτή δεν αποτελεί μια βιογραφία εκείνης της περιόδου της ζωής του, σκοπός του ήταν να αφηγηθεί τις ιστορίες ανθρώπων που βρέθηκαν στην ίδια θέση με εκείνον. «Είναι ένας φόρος τιμής στο κουράγιο και τη θέληση… Όχι στον ήρωα. Στη δύναμη του να βρει κανείς την επιθυμία να ζήσει και να παλέψει για αυτό παρά τα εμπόδια που έχουν βρεθεί στο δρόμο του. Έζησα κοντά σε ανθρώπους, το κουράγιο των οποίων δεν μπορώ καν να το περιγράψω. Εγώ τα κατάφερα, ενώ πολλοί από αυτούς, όχι. Η ταινία είναι αφιερωμένη σε αυτούς.»

Για τη σκηνοθεσία της ταινίας ο Μαρσό συνεργάστηκε με το Μεντί Ιντίρ. Παρόλο που κανένας από τους δύο δεν είχε μεγάλου μήκους ταινία στο ενεργητικό του η σκηνοθεσίας της ταινίας είναι εξαιρετική, απόδειξη πως μια καλή συνεργασία και ένας κοινός στόχος είναι η συνταγή της επιτυχίας.Προσεγμένα πλάνα, αρκετά είναι γυρισμένα ώστε να δείχνουν την οπτική γωνία του πρωταγωνιστή  ενισχύοντας την ενσυναίσθηση του θεατή.Το casting της ταινίας ήταν εύστοχο καθώς  έχουμε ένα κράμα πολύ καλών ηθοποιών. Ακόμα, ο Πάμπλο Πόλι (Μπεν) εκτός του ότι ερμηνεύει εξαιρετικά,  παραπέμπει αρκετά στο πως έμοιαζε ο Μαρσό εκείνη την εποχή.

«Περπατώ σε ένα τεντωμένο σχοινί, φεύγω μακριά από το βέβαιο. Περπατώ στον αέρα, στο συννεφάκι μου. Η ισορροπία αυτή είναι τρόπος ζωής». Οι στίχοι από το τραγούδι «Funambule» ένα από τα γνωστότερα κομμάτια του Γάλλου μουσικού Grand Corp Malade εμπεριέχουν ένα από τα  βασικότερα μηνύματα της αυτοβιογραφικής του ταινίας «Ένα βήμα τη φορά». Μια ταινία που στην ουσία είναι μια «ωδή» στη ζωή, στην ανθρωπιά, στους φίλους που γίνονται οικογένεια.

Εντάσσεται σε ένα είδος ταινιών που ξεκίνησε το 2011 με τη ταινία «Άθικτοί»(Intouchables). Πρόκειται για Γαλλικές dramedy  που θίγουν κοινωνικά ζητήματα, κυρίως για τα άτομα με αναπηρία που πολλές φορές αντιμετωπίζονται ως “ειδικές κατηγορίες” ανθρώπων. Το μήνυμα τους όμως είναι καθολικό: όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην ευτυχία και στο όνειρο. Βέβαια, πολλές φορές χρειάζεται κανείς να «κόψει και να ράψει» τα όνειρα στα μέτρα της πραγματικότητας προκειμένου να καταφέρει να τα υλοποιήσει ή να συμβιβαστεί, καθώς οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές. Δεν πρέπει όμως να το βάλει κάτω, η ζωή είναι μια διαρκής πάλη. Όπως είπε ο David Bowie «Δεν μπορείς ούτε να χάσεις,  αλλά ούτε και να νικήσεις, αν δεν αγωνιστείς ».


<!—

—>



Ημερ. Δημοσίευσης:16 March 2017 9:15 am

Πηγή

Συγγραφέας:Κωνσταντίνα Σερεμέτη